Ne zamandır bekliyordum havanın kapanmasını. Herkes kendi içine dönünce, heryer ıssılaşıyor ya. Arka bahçemize bile kimse gelip gitmiyor. Tam da bu zamanlarda keyifleniyorum. Sanki en vefalı dostu ben oluyorum bahçenin mesela. Ya da bağ bahçe, börtü böcek rengarenk olunca herkes sever de çıplak ağaçlar bi beni bekler sanıyorum.
Yazın ya da baharda gözlerimize renk filtreleri takıp bakıyormuşuz gibi sağımıza solumuza. Zaten herşey kendi renginde cümbüşünde. Dedem de sever öyle doğayı, keyfi, neşeyi. Şimdi gri oldu ya gökyüzü, lambayı açmadığında loş oluyor ya salon öğle vakti bile, sanki koltukların rengi canlandı. Ne bileyim perdeler daha efil efil gibi. Arka fonu gri yapınca doğa hayatımın rengi geliyor benim. Kendi kendime oyalanıyorum işte.
