Kaplumbağa çiş kontrolünü öğrendi. Her yere ateş ediyor. En son annemin vileda kovasıydı kurban. Gece- gündüz aynı anda hallettik.
Aktris şu 40 derece sıcaklıkta simsiyah giyiniyor. Gece gündüz. Birşey de denmiyor.
Maşuk yakında 2 haftalığına gelecek yanımıza. Yeni bir rekor demek bu.
Annemle babam birbirlerinin dedikodusunu yapıyor bana. Yorum yapacağım, yapamıyorum.
Ben? Eğleniyorum işte:)
Bir iki cümle karalayıp tekrar siliyorum.
Ne yazarsam yazayım cenaze evinin önünden düğün konvoyuyla geçer gibi olacağından
bugün
acılı aileler için dua ederek
susuyorum.
Oturdum bir yazı yazdım. Maşuk’u nefesinden terliğine kadar ne kadar özlediğimi söyledim. Birşeyler oldu. Yazı uçtu gitti.
Bunu elbette ilahi bir işaret olarak görmedim. Tanrılar onu ne kadar özlediğimi bas bas bağırmamı istemiyor gibi bir yorum yapmak yerine aynı Tanrılar bana ömrümün garantisini vermiyor, o yüzden ısrarla her an bağıra bağıra söylerim ona ne hissettiğimi dedim ve döndüm yeniden yazmaya başladım.
Özlemem için ondan uzakta olmama gerek bile kalmıyor çoğu zaman. Bazen sırtı dönükken bile özlerim. Ya da gün içinde, evin telaşında elime bir tişörtü geçtiğinde mesela. Ama nedense en çok terliklerdir. Ölümü düşününce de derim ki sevdiklerimi kaybettiğimde terliklerini bir daha bana göstermeyin. Sanki onların en canlı parçaları olarak terliklerini görecekmişim gibi hissederim. Mesela gündüz evdeyim. Maşuk da işe gitmiş diyelim. Alakasız bir iş yaparken – mesela radyonun sesini kısmak için giderken gözüme çarptığında terlikleri… oturur özlerim:) Bir de keyfini çıkarırım o özlemin.
Nefesinden terliklerine kadar özlerim işte…. Israrla da söylerim:)
Ben ilk defa bir kitabı kıpırdamadan okudum.
İlk defa bir kitabı okuduktan sonra bir süre sessiz kalmak istedim.
İlk defa bir kitabı bitirir bitirmez tekrar okumak istedim.
İlk defa bir kitabı gördüğüm herkesin eline tutuşturmak istedim.
Kürk Mantolu Madonna- Sabahattin Ali.
Kaplumbağa uyuyor.
Aktris yanıbaşımda uzanmış kitap okuyor.
Aslında sanırım tüm yazlıkçılar uyukluyor şu anda.
Bilgisayar ve bağlantı da hazır.
Yazacak birşey bulamadım iyi mi:)
Aklım okuduğum kitapta:)
Babam evdeki tüm fotoğrafları taratmış. Nefis bir arşiv oluşturmuş. Anneanneler, dedeler, amcalar… ve Sardunya.
