Sırrımı korurum gözüm gibi
Her bakan bana kendini görsün diye…
Sır: Aynanın en yakın sırdaşı diyelim:)
Organik çocukluk… Nisan 29, 2008
Çok merak ediyorum. Herkes mi ders peşinde kreşlerde? Ben öyle bir kreş hayal ediyorum ki asla bulamayacağımı biliyorum. Ama belki bir gün bir babayiğit çıkar, yeni nesil anneleri alaşağı edecek bir kreş açar. Çocukların toprağı karıştırıp solucan bulmalarına izin verilir mesela. Bazı öğleden sonraları bahçede uyur mesela çocuklar. Kışın da bahçede oynarlar. Bilgisayar dersi, bale dersi, binicilik kursu yerine ağaca tırmanma, çamurdan köfte yapma, en yaramaz kim olacak gibi dersler verilir diyelim. İsteyen alır istemeyen onu da almaz. Her burnu akana mendille koşulmaz. Dizi yarasız çocuk olmaz. Hiçbir ekole saplanıp kalınmaz. Açılsa böyle bir organik çocukluk kreşi çok merak ediyorum kaç günde moda olur kaç günde modası geçer kaç yeni nesil kaliteli zaman annesi kaç saniyede yetişir şikayet etmek için kreşi 
Kızar mısınız? Nisan 29, 2008
Yeni birşey söylemeli diye düşündüm. Söyleyecek şey bulamadım.
O kadar sıradan ve çoğunun burun kıvırıp dudak büktüğü bir mutlulukla yaşıyorum ki günlerimi yaşamaktan yazacak şey bulamadım.
Neden yazıyorum sorusunun cevabını bulamayacağım. Bulduğum zaman belki de yazmayacağım.
Ama bir önceki yazıya bırakılan her bir yorum yeni bir kök oldu. Ben o yorumları okudukça da kendini köklü bir ağaç sanan sardunya oldum.
Kökler bende saklı kalsın istiyorum yorum sahiplerinin izni olursa.
Kızar mısınız bir önceki yazıyı ve yorumlarını sadece kendime saklasam? Yoksa her gelişimde buraya ben kızaracağım.
Öyle bir şey Nisan 25, 2008
Şimdi bana öyle birşey olsun ki ben neden blog yazdığımın cevabını net olarak verebileyim ve yazmaya devam edebileyim….
Nisan 24, 2008
Bugün değişik hissediyorum
Aslında içimde büyük bir değişiklik yapıyorum bugün
Mesela kırıldığım ne kadar insan varsa içimdeki banklarda oturan
Hepsini affediyorum
Oturdukları banklardan kalkıp gidiyorlar
İçim ferahlıyor
Bazıları Nisan 21, 2008
* Zaten çok seviyordum da uzaktaydı. Ben Ankara’ya geliyorum dedi. Bana da gel dedim. Valla geldi. Pek iyi etti. Kaotik bir ortamda, 3 saat içerisinde tüm hayatımın özetini sergiledik kendisine. Sohbete de doyamadık. Gitti. Sohbetimizin tadı damağımda kaldı. Canım tavşan:)))
* Bronşit olduk. İyileştik. Eve kapanmanın acısı kötü çıkacak. Hazır bahçe de bu kadar güzelleşmişken.
* Cloverfield’i unutmayacağım…. unutmayacağım… unutmayacağım… unut.
*Tam 3 hafta sonra bugun ilk defa Kaplumbağa ve ben eski iki kişilik gündüz mesaimize döndük. Şaşkınız.
* Yazacak birşey bulamayıp bir taraftan da yazmayı istemek kadar gereksiz bir isteğin sonucu ancak bu kadar yavan olur:)
Koltuk değneklerim Nisan 16, 2008
Güzel şarkılar dinlemek ve güzel cümleler söylemek gibisi yok bu aralar. Yaşadığım hayatın hem ayrıntılarında hem de tam göbeğinde kocaman duran tüm güzellikler sanki koluma girdi. Beni ordan oraya götürüyorlar. Memnunum. Şikayetim yok. Ben bir de neyi fark ettim biliyor musun? Eski yazdıklarıma bakınca utanıyorum. İnkarlı bir utanma değil. Kabukları soyulmuş ağaç gibi oluyorum her kelimede. Yazarken de giyiniyor gibiyim. Çözemedim ki ben bu işi:)
Yazısız günlerin özeti Nisan 15, 2008
Ben yazmadığım günlerde:
- Maşukla ekmek arası balık yiyip, üstüne Türk kahvesi içip, sonra mahalledeki parkta oturup o müzik dinlerken ben fotoğraf çektim.
- Bir iş başvurum reddedildi, yeni bir iş başvurusunda bulundum.
- Tırnaklarıma yeniden siyah oje sürmeye başladım. Zaten yok başka renk.
- Saçlarımı kestirdim. Başım hafifledi yine. Sabah kalktığımda bozulmayacak kadar kısa yine.
- Birkaç kez tek başıma parka gittim, tek başıma müzik dinledim, tek başıma yürüdüm.
- Güzel yürekli insanların sahip çıktığı hepimizden daha çok sahibi olan o güzel çocukların gösterisini izledim.
- Keyfin dibine vurdum. Vurgun yemeden gündelik rutinlere döndüm.
hata-affetmek- kelime oyunları- kısa metrajlı yazılar Nisan 10, 2008
Bir sürü hata yaptım. Kimini unuttum kimini kabul ettim kimini affettim kimini alnıma yazdım. Keşke’lerim çok. Herkesin söylemediği kadar. Benim en çok henüz yapmadığım hatalarımla aram açık. Onları hiç affedemiyorum.
bu aralar Nisan 9, 2008
Çiçekler… çamurlar
Ağzıma ve beynime fermuar
biraz kafa dinleme
bol bol keyif
